ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ കരുത്തും യുദ്ധവിജയങ്ങളും മാത്രമല്ല, അഭയം തേടുന്നവർക്ക് സംരക്ഷണം നൽകുന്ന ധർമ്മബോധവും അത്രയും പ്രസക്തമാണ്. രാജ്യത്ത് ആർക്കെങ്കിലും അഭയം നൽകിയാൽ, അവരുടെ ജീവൻ സ്വന്തം ജീവനെപ്പോലെ സംരക്ഷിക്കേണ്ട പവിത്ര ബാധ്യത, ജനത സ്വയം ഏറ്റെടുക്കുന്ന ആചാരമാണ് ഇത്. ഈ ധാർമ്മികതയുടെ അടിത്തറയിൽ നിൽക്കുന്ന യഥാർത്ഥ സംഭവങ്ങളും പ്രതീകങ്ങളും നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഇന്ത്യൻ മനസാക്ഷിയെ രൂപപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ ഏറ്റവും ഹൃദയഭേദകമായ ഉദാഹരണം ഗുജറാത്തിലെ മുലി പ്രദേശത്ത് ഇന്നും ജനകീയ ഗാഥയായി പാടപ്പെടുന്നു.
1474-ൽ, ഒരു പക്ഷി ചബാദ് ഗോത്ര വേട്ടക്കാരിൽ നിന്ന് രക്ഷപെട്ട് സോധ പർമർ രാജപുത്രരുടെ കൂടാരത്തിലേക്ക് പറന്നെത്തി. ആ ചെറിയ പക്ഷി അഭയം തേടിയതെന്ന് കരുതിയ രാജപുത്രർ അതിനെ കൈമാറാൻ വിസമ്മതിച്ചു. ഒരു ജീവൻ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള വാക്ക് പാലിക്കാൻ, 100-ലധികം യോദ്ധാക്കൾ ജീവൻ അർപ്പിച്ച യുദ്ധം അതിന്റെ സാക്ഷിയാണ്. ബ്രാഹ്മണരും റബാരികളും ഹരിജനരും ചേർന്നുകൂടി വേട്ടക്കാരെ നേരിട്ടു പോരാടി, നൂറുകൾ ജീവത്യാഗം ചെയ്തെങ്കിലും അഭയം തേടിയ അതിജീവിയെ അവർ കൈമാറിയില്ല. മുലിയിലെ സ്മാരക ശിലകൾ ആ ധൈര്യത്തിൻറെയും ധർമ്മത്തിന്റെയും സ്മരണയായി ഇന്നും നിലകൊള്ളുന്നു.
അഭയദാനം ഒരു ജീവിയുടെ ജീവിതത്തോളം വിശുദ്ധമാണെന്ന് ഇന്ത്യൻ ധാർമ്മികത വ്യക്തമാക്കുന്നു. പക്ഷേ കഥകൾപോലെ മാത്രം അല്ല, അഭയം തേടിയവരെ സംരക്ഷിക്കുക എന്ന ആശയം ഭരണസമ്പ്രദായത്തിലും ചരിത്രത്തിലുമൊക്കെ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. തുളസീദാസിന്റെ രാമചരിതമാനസത്തിൽ, വിഭീഷണനെ രക്ഷിക്കണമെന്ന ശ്രീരാമന്റെ ന്യായം ഈ ചിന്താശയത്തിന്റെ ശക്തമായ സാക്ഷ്യമായി നിലനിൽക്കുന്നു. രാജാവ് ശിബി ചക്രവർത്തി, ഒരു കാക്കയെ രക്ഷിക്കാൻ സ്വന്തം ശരീരഭാഗം നൽകിയ കഥയിലൂടെ അഭയദാനത്തിന്റെ പരമോന്നത രൂപം പ്രമാണമാക്കി. ഇതിഹാസങ്ങളിൽ മാത്രം അല്ല, രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലും ഈ തത്വം തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. 1591-ലെ ഭൂചർ മോറി യുദ്ധത്തിൽ ജാം സതാജി, മുഗൾ സാമ്രാടായ അക്ബറിന്റെ സമ്മർദ്ദം കണ്ടിട്ടും, അഭയം തേടിയ മുസാഫർ ഷാ മൂന്നാമനെ കൈമാറാൻ സമ്മതിച്ചില്ല. സ്വന്തം മകനുൾപ്പെടെ 60-ലധികം ബന്ധുക്കളും യോദ്ധാക്കളും ജീവത്യാഗം ചെയ്തെങ്കിലും, ശത്രുവിനെ സമാധാനത്തിനായി കൈമാറാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായില്ല. അഭയം നൽകിയാൽ അതിന് വില സ്വന്തം രക്തമെങ്കിലും, അതാണ് ഇന്ത്യൻ രാജപരമ്പരയുടെ വാക്ക്.
തന്നെ പോലെ, 1959-ൽ ചൈനീസ് അധിനിവേശത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട ദലൈലാമയും 80,000 ടിബറ്റുകാരും ഇന്ത്യയിൽ അഭയം നേടിയപ്പോൾ, രാഷ്ട്രസുരക്ഷാ ഭീഷണികളും യുദ്ധസാധ്യതകളും അറിഞ്ഞിട്ടും ഇന്ത്യ കൈവിട്ടില്ല. അതിന്റെ പിന്നാലെ 1962-ൽ യുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, അഭയം നൽകിയത് ഇന്ത്യ പിൻവലിച്ചില്ല. നെഹ്റു മുതൽ മോദി വരെ ഏതെല്ലാം സർക്കാരുകൾ മാറിയാലും, അഭയം നൽകിയവരെ കൈമാറരുതെന്ന ഇന്ത്യൻ ധർമ്മം മാറ്റമില്ലാതെ നിന്നു.
ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ബംഗ്ലാദേശ് മുൻ പ്രധാനമന്ത്രി ഷെയ്ഖ് ഹസീനയ്ക്ക് ഇന്ത്യ നൽകിയ അഭയം ഇപ്പോൾ വിവാദവും ചർച്ചയും സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ചിലർ അവരെ കൈമാറണമെന്ന ആവശ്യം ഉന്നയിക്കുമ്പോഴും, ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രം വ്യക്തമായി പറയുന്നു , അഭയം തേടിയവരെ സംരക്ഷിക്കുക നമ്മുടെ മൂല്യമാണ്. നിയമവും ഉടമ്പടികളും കൂട്ടി നോക്കേണ്ടതുണ്ട്, എന്നാൽ അതിലും താഴെ ഒരു നാഗരിക ബാധ്യത നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട് അഭയാർത്ഥി ആരായാലും, ശത്രുവായാലും, രാഷ്ട്രീയ വിരോധിയായാലും, നാം സംരക്ഷിക്കണം.
ഗുജറാത്തിലെ മുലിയിൽ പക്ഷിക്കായി വീരൻമാർ രക്തം ചൊരിഞ്ഞതിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി, ദലൈലാമ പോലുള്ള നേതാക്കളെ സംരക്ഷിച്ച ആധുനിക ഇന്ത്യയിലേക്ക് വരെയുള്ള ഈ യാത്ര ഒരേയൊരു കാര്യമാണ് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ധർമ്മം നമ്മെ നയിക്കുമ്പോൾ രാജത്വവും രാഷ്ട്രീയവും രണ്ടാം സ്ഥാനത്ത് മാത്രമാണ്. ഷെയ്ഖ് ഹസീനയെ കൈമാറണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നവർ, ഈ ചരിത്രം ഓർക്കേണ്ടതാണ്,
ഇന്ത്യയുടെ ഹൃദയം വാളിനെക്കാൾ വലുതാണ്, അഭയം നൽകിയാൽ അവരെ സംരക്ഷിക്കുമെന്ന് നാം വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
The post ഒരു പക്ഷിക്കായി 100 യോദ്ധാക്കൾ ജീവൻ നൽകിയ മണ്ണ്; മുലിയിലെ വീരഗാഥ മുതൽ ഷെയ്ഖ് ഹസീന വരെ! appeared first on Express Kerala.
