യുദ്ധം എന്ന വാക്ക് കേൾക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ ആദ്യം ചിന്തിക്കുന്നത് മിസൈലുകളുടെ തീപ്പൊരി, ബോംബുകളുടെ ഇടിമുഴക്കം, നഗരങ്ങളെ വിഴുങ്ങുന്ന സ്ഫോടനങ്ങൾ എന്നിവയാണ്. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ യുദ്ധത്തിന്റെ തുടക്കം മിക്കപ്പോഴും ശബ്ദമില്ലാത്ത ഒരു പ്രഹരത്തിലൂടെയായിരിക്കും. അത് ഒരു വിമാനത്തിൽ നിന്ന് വീഴുന്ന ബോംബുമല്ല, മറിച്ച് ഒരു കീബോർഡിൽ നിന്ന് പിറക്കുന്ന കോഡുകളാണ്. ഇന്ന് യുദ്ധത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന രൂപം “നോൺ-കൈനറ്റിക്” ആക്രമണങ്ങൾ അതായത് ഒരു വെടിയുണ്ട പോലും പൊട്ടിക്കാതെ തന്നെ ശത്രുവിനെ അന്ധനാക്കുന്ന സൈബർ, ഇലക്ട്രോണിക് ആക്രമണങ്ങൾആണ്. ഇറാൻ-അമേരിക്ക സംഘർഷ സാധ്യതകൾ വീണ്ടും ചൂടുപിടിക്കുമ്പോൾ യഥാർത്ഥ യുദ്ധം മിസൈലുകളേക്കാൾ മുമ്പ് തുടങ്ങുക ഇലക്ട്രോണിക് ആക്രമണത്തിലൂടെയായിരിക്കുമെന്ന് സൈനിക വിദഗ്ധർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.
എന്നാൽ ഇതോടൊപ്പം തന്നെ മറ്റൊരു യാഥാർത്ഥ്യം കൂടി നിലനിൽക്കുന്നു, ഇത്തരത്തിലുള്ള അദൃശ്യ യുദ്ധഭീഷണികൾ ഇറാൻ ആദ്യമായി നേരിടുന്നതല്ല. വർഷങ്ങളായി ഉപരോധങ്ങളുടെയും സൈബർ ആക്രമണങ്ങളുടെയും ഇടയിൽ നിലകൊണ്ട ഇറാൻ, തങ്ങളുടെ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളെ വെറും മിസൈലുകളിലും യുദ്ധവിമാനങ്ങളിലും മാത്രമല്ല, മറിച്ച് സമഗ്രമായ ഒരു ഡിജിറ്റൽ പ്രതിരോധ ശൃംഖലയിലും ആധാരമാക്കി വളർത്തിയ രാജ്യമാണ്. അതിനാൽ തന്നെ, അമേരിക്കയുടെ സാങ്കേതിക മുൻതൂക്കം ഉണ്ടായാലും,ഇറാനെ അനായാസം കീഴടക്കാൻ കഴിയുമെന്ന ധാരണ യുദ്ധഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും മണ്ടത്തരമായ തെറ്റിദ്ധാരണയായി മാറാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.
ഇറാന്റെ വ്യോമ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളെ നേരിടാൻ അമേരിക്ക ആദ്യം ലക്ഷ്യമിടുന്നത് ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന വിമാനങ്ങളല്ല, മറിച്ച് അവയെ കണ്ടെത്തുന്ന ഇറാന്റെ റഡാർ ശൃംഖലയെ തന്നെയായിരിക്കും. വ്യോമാക്രമണം ആരംഭിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഇറാന്റെ റഡാറുകൾക്കും കമ്യൂണിക്കേഷൻ നെറ്റ്വർക്കുകൾക്കും നേരെ സൈബർ ആക്രമണം നടത്താനുള്ള സാധ്യതയാണ് ചർച്ചയാകുന്നത്. ഇതിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം, പ്രതിരോധ ശൃംഖലയിലെ ഡാറ്റാ കൈമാറ്റം തകരാറിലാക്കുക എന്നതാണ്. എന്നാൽ ഇറാൻ വർഷങ്ങളായി ഇത്തരം ഭീഷണികളെ കണക്കിലെടുത്ത് നെറ്റ്വർക്ക് സംവിധാനങ്ങൾ കൂടുതൽ വിഭജിച്ചും സുരക്ഷിതമാക്കിയും രൂപപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന വിലയിരുത്തലുകളും ശക്തമാണ്. അതിനാൽ തന്നെ, ആക്രമണം നടന്നാലും പ്രതിരോധ സംവിധാനം പൂർണ്ണമായി തകരുമെന്ന് ഉറപ്പിച്ച് പറയാൻ കഴിയില്ല.
മുൻകാലങ്ങളിൽ ഇറാന്റെ ആണവ പദ്ധതികളെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്ന സ്റ്റക്സ്നെറ്റ് പോലുള്ള ആക്രമണങ്ങൾ തന്നെ, ഇറാനെ സൈബർ സുരക്ഷയുടെ പ്രാധാന്യം ഗൗരവമായി മനസ്സിലാക്കാൻ നിർബന്ധിതമാക്കിയിരുന്നു. അതിനുശേഷം ഇറാൻ സൈനിക-ഡിജിറ്റൽ സുരക്ഷയിൽ വലിയ നിക്ഷേപങ്ങൾ നടത്തിയതായും, നെറ്റ്വർക്ക് സംവിധാനങ്ങൾ ആക്രമണം സഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന രീതിയിൽ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തിയതായും വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ, അമേരിക്കയുടെ ഒരു മിന്നൽ ആക്രമണം ഇറാനെ താൽക്കാലികമായി സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കിയാലും, അത് ദീർഘകാല നേട്ടമായി മാറുമോ എന്നത് ഉറപ്പില്ലാത്ത കാര്യമാണ്.
ഇത്തരത്തിലുള്ള ആക്രമണങ്ങൾ “ഇലക്ട്രോണിക് സ്റ്റോം” എന്ന് വിളിക്കാവുന്ന തരത്തിലാണ് നടക്കുക. റഡാർ ഫ്രീക്വൻസികളിൽ കൃത്രിമ ശബ്ദം നിറച്ച് യഥാർത്ഥ വിമാനങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത വിധം “ജാമിംഗ്” നടത്തുന്നതാണ് ഇതിലെ പ്രധാന തന്ത്രം. ഇതിൽ അമേരിക്കയ്ക്ക് മുൻതൂക്കം നൽകുന്നത് EA-18G Growler പോലുള്ള ഇലക്ട്രോണിക് യുദ്ധ വിമാനങ്ങളാണ്. ശത്രുവിന്റെ റഡാർ സിഗ്നലുകൾ തടസ്സപ്പെടുത്താനും തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാനും പ്രത്യേകം രൂപകൽപ്പന ചെയ്തതാണ് ഈ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾ.
എന്നാൽ ഈ രംഗത്ത് ഇറാന്റെ പ്രതിരോധം ഒറ്റ പാളിയിലുള്ളതല്ല. ഇറാന്റെ വ്യോമ പ്രതിരോധ ശൃംഖല പല തലങ്ങളിലായി പണിതതാണ്. ഒരു റഡാർ സംവിധാനം ജാമിംഗിൽ തടസ്സപ്പെടുമ്പോഴും മറ്റൊരു ബാക്കപ്പ് സംവിധാനം പ്രവർത്തിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള രീതിയിലാണ് ഇറാൻ പ്രതിരോധം ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ തന്നെ, “റഡാർ അന്ധമാക്കി ആകാശം പൂർണ്ണമായി തുറക്കാം” എന്ന കണക്കുകൂട്ടൽ യുദ്ധഭൂമിയിലെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ എളുപ്പത്തിൽ സാധ്യമാകില്ല.
ഇറാൻ തങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടമായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന സംവിധാനങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ബാവർ-373. 300 കിലോമീറ്ററിലധികം ദൂരെയുള്ള ലക്ഷ്യങ്ങളെ ട്രാക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്നാണ് ഇറാന്റെ അവകാശവാദം. ഇത് റഷ്യൻ എസ്-300 സംവിധാനങ്ങളുടെ ഇറാനിയൻ പതിപ്പാണെന്ന രീതിയിലും ചിലർ വിലയിരുത്തുന്നു. എന്നാൽ ഒരു സംവിധാനത്തെ വെറും “പകർപ്പ്” എന്ന് മുദ്രകുത്തുന്നത് യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്ന സമീപനമാണ്. കാരണം യുദ്ധത്തിൽ നിർണായകം ആയുധത്തിന്റെ പേര് അല്ല, അത് പ്രവർത്തിക്കുന്ന രീതി, അതിന്റെ അപ്ഗ്രേഡ് ശേഷി, അതിന്റെ നെറ്റ്വർക്ക് പിന്തുണ എന്നിവയാണ്. ഉപരോധങ്ങൾക്കിടയിലും തദ്ദേശീയമായി ഇത്തരം സംവിധാനങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുകയും പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ശേഷിയാണ് ഇറാന്റെ വലിയ ശക്തി.
അതേസമയം, ഇറാന്റെ കൈവശമുള്ള മറ്റൊരു ശക്തമായ പ്രതിരോധ ആയുധമാണ് S-300PMU2. ഇത് ലോകത്തിലെ തന്നെ ശക്തമായ വ്യോമ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളിലൊന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. അമേരിക്കയും സഖ്യരാജ്യങ്ങളും വർഷങ്ങളായി എസ്-300 പോലുള്ള സംവിധാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന വിലയിരുത്തൽ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും, ഇറാൻ ഈ സംവിധാനങ്ങളെ സ്ഥിരമായി പുതുക്കിയും പുതിയ സുരക്ഷാ അപ്ഗ്രേഡുകൾ നടപ്പിലാക്കിയും മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നുണ്ടെന്നാണ് വിലയിരുത്തൽ. അതിനാൽ തന്നെ, പഴയ ഡാറ്റയെ ആശ്രയിച്ച് ഈ പ്രതിരോധം “എളുപ്പത്തിൽ മറികടക്കാം” എന്ന വാദം യുദ്ധഭൂമിയിൽ പൂർണ്ണമായി ശരിയാകണമെന്നില്ല.
ഇറാൻ സൈനിക രംഗത്ത് വെറും പഴയ സിസ്റ്റങ്ങളിലേയ്ക്ക് മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്ന രാജ്യമല്ല. അമേരിക്കയുടെ സാങ്കേതിക നീക്കങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി കണക്കിലെടുത്ത് പ്രതിരോധം പുതുക്കാനുള്ള ശ്രമം വർഷങ്ങളായി ഇറാൻ നടത്തുന്നുണ്ട്. കമാൻഡ്-കൺട്രോൾ നെറ്റ്വർക്കുകൾ കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമാക്കാനും, സിസ്റ്റങ്ങൾ ഡീസെൻട്രലൈസ് ചെയ്ത് ഒരൊറ്റ കേന്ദ്രം തകർന്നാലും മുഴുവൻ പ്രതിരോധം തകരാതിരിക്കാനും ഇറാൻ നടപടികൾ സ്വീകരിച്ചതായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ ഒരു “ഒറ്റ ഹാക്ക്” കൊണ്ട് ഇറാന്റെ മുഴുവൻ പ്രതിരോധം പ്രവർത്തനരഹിതമാകുമെന്ന ആശയം അത്ര ലളിതമല്ല.
ഇത് ഒരു യുദ്ധത്തിന്റെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ ഭാഗമാണ്. കാരണം ഒരു പ്രതിരോധ സംവിധാനം വെടിയുണ്ട കൊണ്ട് തകർക്കുന്നതിനെക്കാൾ അപകടകരമാണ് അതിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് തന്നെ അതിനെ അട്ടിമറിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. അമേരിക്കൻ സൈബർ കമാൻഡ് പോലുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ ഇറാന്റെ കമ്യൂണിക്കേഷൻ നെറ്റ്വർക്ക് തകർക്കാൻ ശ്രമിക്കുമെന്ന കണക്കുകൂട്ടൽ ഉണ്ടെങ്കിലും, ഇറാൻ ഇത്തരം ആക്രമണങ്ങൾ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശക്തമായ സൈബർ പ്രതിരോധ യൂണിറ്റുകൾ സജ്ജമാക്കിയിട്ടുണ്ടെന്ന സൂചനകളും നിലനിൽക്കുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ, സൈബർ യുദ്ധം ഒരുപക്ഷത്തിന് മാത്രം വിജയം നൽകുന്ന വേദിയാകാതെ, ഇരുവശത്തും കടുത്ത പോരാട്ടമായി മാറാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.
ഇതിന്റെ മറുവശവും അത്രതന്നെ ഗൗരവമാണ്. ഇറാനെ സൈബർ ആക്രമണത്തിലൂടെ തളർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന നിമിഷം മുതൽ തന്നെ ഇറാൻ തിരിച്ചടി നൽകാൻ കഴിവുള്ള രാജ്യമാണ്. ഗൾഫ് മേഖലയിലെ അമേരിക്കൻ താവളങ്ങൾ മുതൽ കപ്പൽ ശൃംഖലകൾ വരെയും കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ സംവിധാനങ്ങൾ വരെയും ലക്ഷ്യമാക്കാൻ കഴിയുന്ന പ്രതികരണ ശേഷി ഇറാനുണ്ടെന്ന വിലയിരുത്തൽ നിലനിൽക്കുന്നു. അതായത്, അമേരിക്കക്ക് ഇലക്ട്രോണിക് ആക്രമണത്തിൽ നേട്ടം ഉണ്ടാകാം, പക്ഷേ അതിന്റെ വില മേഖല മുഴുവൻ അടിച്ചുലയ്ക്കുന്ന തരത്തിൽ ഉയർന്നതാകാനും സാധ്യതയുണ്ട്.
സൈബർ ആക്രമണം പൂർണ്ണമായി വിജയിക്കാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ അമേരിക്കയ്ക്ക് മറ്റൊരു ആയുധം ഉപയോഗിക്കാം,റേഡിയേഷൻ വിരുദ്ധ മിസൈലുകൾ. റഡാർ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന സിഗ്നലുകളെയാണ് ഈ മിസൈലുകൾ പിന്തുടരുന്നത്. AARGM-ER പോലുള്ള നൂതന മിസൈലുകൾ റഡാർ സിഗ്നൽ കണ്ടാൽ തന്നെ അതിന്റെ ഉറവിടം കണ്ടെത്തി ആക്രമിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. ഇതിലൂടെ റഡാർ ഓപ്പറേറ്റർമാർക്ക് മുന്നിൽ ഒരു വലിയ സമ്മർദ്ദം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടും.
Also Read: ഒരു രാത്രിക്ക് ഒരു ലക്ഷം രൂപ! ഡൽഹിയിലെ ഈ ഹോട്ടൽ വെറുമൊരു താമസസ്ഥലമല്ല, ഒരു ജീവിക്കുന്ന മ്യൂസിയമാണ്
എന്നാൽ ഇറാൻ ഇതിന് മറുപടിയായി ഡിക്കോയി റഡാറുകൾ സ്ഥാപിക്കുക, മൊബൈൽ യൂണിറ്റുകൾ ഉപയോഗിക്കുക, ഫ്രീക്വൻസി ഹോപ്പിംഗ് സാങ്കേതികത പ്രയോഗിക്കുക തുടങ്ങിയ മാർഗങ്ങളിലൂടെ മിസൈലുകളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമെന്ന വിലയിരുത്തലുകളും ഉയരുന്നുണ്ട്. അതായത്, റഡാർ ഓൺ ചെയ്യുന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും അപകടം മാത്രമല്ല; ചിലപ്പോൾ അത് ശത്രുവിനെ കുടുക്കാനുള്ള തന്ത്രമായും മാറാം.
ഇതാണ് ഇലക്ട്രോണിക് യുദ്ധത്തിന്റെ ഭീകരത. ഇവിടെ ബോംബുകൾ വേണ്ട. ശത്രുവിന്റെ സിസ്റ്റങ്ങൾ ശബ്ദമില്ലാതെ തന്നെ അടച്ചുപൂട്ടപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ അതിനെ പൂർണ്ണമായി തകർക്കുക അത്ര എളുപ്പമല്ല, കാരണം ഇറാൻ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളെ തുടർച്ചയായി അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്ത് കൂടുതൽ അതിജീവനക്ഷമമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
അതിന്റെ ഭാഗമായാണ് ഇറാൻ നിക്ഷേപം വർധിപ്പിക്കുന്നത് നിഷ്ക്രിയ (Passive) റഡാർ സംവിധാനങ്ങളിലാണ്. സാധാരണ റഡാറുകൾ സ്വന്തം സിഗ്നൽ പുറപ്പെടുവിച്ചാണ് ലക്ഷ്യങ്ങളെ കണ്ടെത്തുന്നത്. എന്നാൽ പാസിവ് റഡാറുകൾ സ്വന്തം സിഗ്നൽ പുറപ്പെടുവിക്കാതെ പരിസരത്തുള്ള റേഡിയോ തരംഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പ്രതിഫലനം ഉപയോഗിച്ച് ലക്ഷ്യങ്ങളെ കണ്ടെത്തും. ഇത് ജാം ചെയ്യാൻ കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള സാങ്കേതികവിദ്യയാണ്. കാരണം അമേരിക്കയ്ക്ക് ജാം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നത് സാധാരണയായി ഒരു റഡാറിന്റെ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന സിഗ്നലുകളെയാണ്. എന്നാൽ പാസിവ് റഡാർ ഒരു “നിശ്ശബ്ദ വേട്ടക്കാരൻ” പോലെയാണ് അതായത് സ്വയം ശബ്ദമില്ലാതെ ശത്രുവിനെ തേടുന്ന സംവിധാനം. യുദ്ധസാഹചര്യത്തിൽ ഇത് ഇറാനെ സഹായിക്കുന്ന ശക്തമായ പ്രതിരോധ പാളിയായി മാറാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.
എന്നാൽ ഇതോടെ കഥ അവസാനിക്കുന്നില്ല. യുദ്ധം മിസൈലുകളുടേയും വിമാനങ്ങളുടേയും പോരാട്ടമല്ലെന്ന് വിദഗ്ധർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത് ഇവിടെയാണ്. ഈ യുദ്ധത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വേദി എൻക്രിപ്ഷനും ഡീക്രിപ്ഷനും തമ്മിലുള്ള തുടർച്ചയായ മത്സരമായിരിക്കും. ഇറാൻ അവരുടെ കമ്യൂണിക്കേഷൻ സംവിധാനങ്ങൾ ശക്തമായ എൻക്രിപ്ഷനിലൂടെ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. അതേസമയം അമേരിക്കക്ക് അവ ഡീക്രിപ്റ്റ് ചെയ്ത് വിവരങ്ങൾ പിടിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയുന്ന സാങ്കേതിക ശേഷിയുണ്ടെന്ന വിലയിരുത്തലുകളും നിലനിൽക്കുന്നു.
എന്നാൽ ഇറാൻ കഴിഞ്ഞ വർഷങ്ങളിൽ സൈബർ പ്രതിരോധ യൂണിറ്റുകൾ ശക്തിപ്പെടുത്തിയതായും, സിസ്റ്റങ്ങൾ കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമാക്കാൻ നടപടികൾ സ്വീകരിച്ചതായും റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്. അതിനാൽ തന്നെ യുദ്ധം ഒരു “ഒറ്റ സൈബർ മിന്നൽ” കൊണ്ട് തീരുന്ന തരത്തിലേക്ക് ചുരുങ്ങില്ല. മറിച്ച് അത് ഇരുപക്ഷത്തിനും അപകടകരമായ ഒരു ദീർഘകാല ഡിജിറ്റൽ പോരാട്ടമായി മാറാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഒരു ഭാവി ഇറാൻ-അമേരിക്ക സംഘർഷം ഉണ്ടാകുകയാണെങ്കിൽ അത് ബോംബുകൾ കൊണ്ട് തുടങ്ങണമെന്നില്ല.കാരണം ഇറാന്റെ വ്യോമ പ്രതിരോധം വെറും ആയുധങ്ങളുടെ കൂട്ടമല്ല, അത് വർഷങ്ങളായി പണിതെടുത്ത ഒരു പ്രതിരോധ ശൃംഖലയാണ്.
ഇലക്ട്രോണിക് യുദ്ധം എന്നത് ഇന്ന് സൈനിക ശക്തിയുടെ പുതിയ നിർവചനമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു. ഏറ്റവും ശക്തമായ മിസൈലുകൾ കൈവശമുണ്ടെങ്കിലും അവയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഡാറ്റാ നെറ്റ്വർക്ക് തകരുകയാണെങ്കിൽ അവ ഉപയോഗശൂന്യമാകും. എന്നാൽ ഇറാൻ പോലുള്ള രാജ്യങ്ങൾക്ക് ഈ യാഥാർത്ഥ്യം വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പേ മനസ്സിലായി. അതിനാൽ തന്നെ പാസിവ് റഡാർ പോലുള്ള സംവിധാനങ്ങളും എൻക്രിപ്ഷൻ നവീകരണങ്ങളും കൊണ്ട് ഇറാൻ പ്രതിരോധം ശക്തിപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമം നടത്തുകയാണ്.
അതിനാൽ ഭാവിയിലെ യുദ്ധം മിസൈലുകളുടെ എണ്ണത്തിൽ മാത്രം തീരുമാനിക്കപ്പെടില്ല. അത് തീരുമാനിക്കപ്പെടുക സിഗ്നലുകളുടെ ലോകത്താണ്—റഡാർ തരംഗങ്ങളിൽ, ജാമിംഗ് ശബ്ദത്തിൽ, എൻക്രിപ്ഷൻ കോഡുകളിൽ, സൈബർ ആക്രമണങ്ങളുടെ അദൃശ്യ ലോകത്ത്. ബോംബുകൾ വീഴുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ യുദ്ധം ജയിക്കാനോ തോറ്റുപോകാനോ കഴിയുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിലേക്കാണ് ലോകം കടന്നിരിക്കുന്നത്.
ഇറാന്റെ ആകാശം ഇനി വെറും വ്യോമാക്രമണങ്ങളുടെ വേദിയല്ല—അത് ഒരു ഇലക്ട്രോണിക് ചുഴലിക്കാറ്റിന്റെ പരീക്ഷണഭൂമിയാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ ആ ചുഴലിക്കാറ്റിൽ ഇറാൻ വെറും ഇരയാകുമെന്നല്ല യാഥാർത്ഥ്യം. വർഷങ്ങളായി ഉപരോധവും ഭീഷണിയും നേരിട്ടു വളർന്ന ഈ രാജ്യം, ഇലക്ട്രോണിക് യുദ്ധം ഉൾപ്പെടെയുള്ള ആധുനിക യുദ്ധരംഗങ്ങളിൽ അതിജീവിക്കാനുള്ള വഴികൾ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ തന്നെ, അമേരിക്കൻ സാങ്കേതിക ശക്തിക്ക് മുന്നിൽ ഇറാൻ പൂർണ്ണമായി തകർന്നുപോകുമെന്ന വിലയിരുത്തൽ യുദ്ധഭൂമിയിലെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്നതായിരിക്കും.
വീഡിയോ കാണാം…
The post അമേരിക്കൻ സ്റ്റെൽത്ത് വിമാനങ്ങളെ വീഴ്ത്താൻ ഇറാന്റെ ‘നിശ്ശബ്ദ വേട്ടക്കാർ’! മിസൈലുകൾ എത്തുന്നതിന് മുൻപേ തുടങ്ങുന്ന യുദ്ധം; എന്താണ് നോൺ-കൈനറ്റിക്’ ആക്രമണം? appeared first on Express Kerala.
