അമേരിക്കൻ നാവികസേനയുടെ വിമാനവാഹിനിക്കപ്പലുകൾ കടലിലെ “പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്ന സാമ്രാജ്യങ്ങൾ” പോലെയാണ്. ഒരു ചെറിയ നഗരത്തിന്റെ വലിപ്പം, ആകാശം കീഴടക്കുന്ന യുദ്ധവിമാനങ്ങൾ, അത്യാധുനിക റഡാറുകൾ, മിസൈൽ പ്രതിരോധ കവചം, ഇതെല്ലാം ചേർന്ന് ഇവയെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഭീമൻ സൈനിക പ്രതീകങ്ങളിലൊന്നാക്കി മാറ്റുന്നു. USS എബ്രഹാം ലിങ്കൺ പോലൊരു സൂപ്പർ കാരിയർ കടലിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ, അത് ഒരു കപ്പൽ വരുന്നു എന്ന വാർത്തയല്ല… ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ശക്തി തന്നെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നു എന്ന സന്ദേശമാണ്.
പക്ഷേ, ഈ ഭീമൻ കരുത്തിന്റെ മുന്നിൽ ഇറാൻ തലകുനിയുന്നില്ല. കാരണം ഇറാന് അറിയാം, അമേരിക്കയെ തോൽപ്പിക്കണമെങ്കിൽ അമേരിക്കയെ പോലെ ആകേണ്ടതില്ലെന്ന്, അത്കൊണ്ട് വിമാനവാഹിനിക്കപ്പൽ നിർമ്മിച്ച് മത്സരിക്കാൻ ഇറാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല, അതിന് പകരം ഇറാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തത് അതിലും അപകടകരമായൊരു വഴി തന്നെയാണ്. അസമ യുദ്ധം. അതായത്, വലിയവന്റെ ശക്തിയെ നേരിട്ട് വെല്ലുവിളിക്കാതെ, അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആസ്തികളെ ഏറ്റവും ചെറിയ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് തകർക്കുന്ന തന്ത്രം.
വിലകുറഞ്ഞ ഡ്രോണുകൾ, നൂറുകണക്കിന് സ്പീഡ് ബോട്ടുകൾ, തീരദേശ മിസൈൽ ബാറ്ററികൾ, സബ്മറൈൻ ആക്രമണങ്ങൾ, നാവിക മൈനുകൾ, ഇവയെല്ലാം ചേർത്ത് ഇറാൻ നിർമ്മിക്കുന്നത് ഒരു “സൂപ്പർ കാരിയറിനെ പോലും വിറപ്പിക്കുന്ന” ഭീഷണിയുടെ ശൃംഖലയാണ്. ഒരൊറ്റ ആക്രമണത്തിലൂടെ തന്നെ അമേരിക്കയുടെ കോടികൾ വിലമതിക്കുന്ന യുദ്ധശേഷി തകർന്നേക്കാമെന്ന സന്ദേശമാണ് ഇറാൻ ലോകത്തിന് നൽകുന്നത്. വലിയവനെ കീഴടക്കാൻ വലിയ ആയുധം വേണ്ട… ശരിയായ തന്ത്രം മതി എന്നതാണ് ഇറാന്റെ യുദ്ധ ദർശനം.
ഇസ്ലാമിക് റെവല്യൂഷണറി ഗാർഡ് കോർപ്സിന്റെ (IRGC) നാവിക വിഭാഗം വർഷങ്ങളായി ഈ രീതിയിലുള്ള യുദ്ധ ആശയങ്ങളെ വളർത്തിയെടുത്തിട്ടുണ്ട്. പേർഷ്യൻ ഗൾഫ് പോലുള്ള പരിമിതമായ കടൽ മേഖലയിൽ അമേരിക്കൻ സൂപ്പർ കാരിയറുകളെ നേരിടുമ്പോൾ, ഇറാൻ മുൻതൂക്കം കാണുന്നത് വലിപ്പത്തിലോ സാങ്കേതിക സമത്വത്തിലോ അല്ല, മറിച്ച് ഭൂപ്രകൃതിയിലും ഭൗമതന്ത്രപരമായ സാഹചര്യങ്ങളിലും ആണെന്നാണ് വിലയിരുത്തൽ. പ്രത്യേകിച്ച് ഹോർമുസ് കടലിടുക്ക് പോലുള്ള ഇടുങ്ങിയ ജലപാതകൾ ഇറാന്റെ തന്ത്രങ്ങൾക്ക് വലിയ പിന്തുണ നൽകുന്ന ഘടകമാണ്.
ഹോർമുസ് കടലിടുക്ക് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ കടൽവ്യാപാര പാതകളിലൊന്നാണ്. പേർഷ്യൻ ഗൾഫിലേക്കുള്ള പ്രവേശന കവാടമായ ഈ ജലപാത, അതിന്റെ ഏറ്റവും ഇടുങ്ങിയ ഭാഗത്ത് വെറും 34 കിലോമീറ്റർ വീതിയേ ഉള്ളൂ. ഇത്രയും പരിമിതമായ ഇടത്തിൽ വൻ വിമാനവാഹിനിക്കപ്പലുകൾക്ക് നീങ്ങാൻ വലിയ നിയന്ത്രണങ്ങളുണ്ടാകും. ഇതുമൂലം അവ പ്രവചിക്കാവുന്ന ലക്ഷ്യങ്ങളായി മാറാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്നും, കരയിൽ നിന്നുള്ള മിസൈൽ ബാറ്ററികളും റഡാർ സംവിധാനങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് അവയെ പിന്തുടരാനും ലക്ഷ്യമിടാനും എളുപ്പമാകുമെന്നുമാണ് പല പ്രതിരോധ വിദഗ്ധരും ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത്. ഹോർമുസിന്റെ വടക്കൻ തീരം ഇറാൻ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനാൽ ഈ മേഖലയിലെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ മുൻതൂക്കം ഇറാനെ സഹായിക്കുന്ന ഘടകമായി മാറുന്നു.
ഇറാന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന തന്ത്രം ‘സ്വോം അറ്റാക്ക്’ (Swarm Attack) അഥവാ കൂട്ടബോട്ട് ആക്രമണമാണ്. IRGC നാവികസേനയുടെ കൈവശം നൂറുകണക്കിന് ചെറുതും അതിവേഗതയുള്ളതുമായ ആക്രമണ ബോട്ടുകൾ ഉണ്ടെന്നാണ് റിപ്പോർട്ടുകൾ. മെഷീൻഗൺ, റോക്കറ്റ്, ടോർപ്പിഡോ തുടങ്ങിയ ആയുധങ്ങളുമായി സജ്ജമാക്കിയ ഈ ബോട്ടുകൾ, ഒരേസമയം പല ദിശകളിൽ നിന്ന് വലിയ യുദ്ധക്കപ്പലുകളെ ആക്രമിക്കുന്ന രീതിയിൽ പരിശീലനം നടത്തുന്നു. വലിയ കപ്പലുകളുടെ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ സാധാരണയായി മിസൈലുകൾ തടയാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നതിനാൽ, നൂറുകണക്കിന് ചെറു ലക്ഷ്യങ്ങളെ ഒരേ സമയം ട്രാക്ക് ചെയ്യാനും പ്രതികരിക്കാനും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകുമെന്നാണ് വിലയിരുത്തൽ. അതിനാൽ തന്നെ, വലിയ യുദ്ധക്കപ്പലിന്റെ സിസ്റ്റങ്ങളെ ‘ഓവർലോഡ്’ ചെയ്യാനുള്ള തന്ത്രമായി ഈ കൂട്ട ആക്രമണം മാറുന്നു.
മിസൈൽ മേഖലയിലും ഇറാൻ വലിയ മുന്നേറ്റങ്ങൾ നടത്തിയതായി അവകാശപ്പെടുന്നു. ‘ഖലീജ് ഫാർസ്’ പോലുള്ള കപ്പൽ വിരുദ്ധ ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈലുകൾ (ASBM) വികസിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നാണ് ഇറാന്റെ വാദം. 300 കിലോമീറ്ററിലേറെ ദൂരപരിധിയുള്ള ഈ മിസൈലുകൾ കടലിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന കപ്പലുകളെ ലക്ഷ്യമിടാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തവയാണെന്ന് റിപ്പോർട്ടുകൾ പറയുന്നു. സൂപ്പർസോണിക് വേഗതയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഇത്തരം മിസൈലുകൾ ആക്രമണത്തിന് ഉപയോഗിക്കപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, അമേരിക്കൻ കാരിയറിന്റെ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് പ്രതികരിക്കാൻ ലഭിക്കുന്ന സമയം വളരെ കുറയുമെന്നതും ടെഹ്റാൻ ഉയർത്തുന്ന പ്രധാന വാദമാണ്.
അതേസമയം, ആധുനിക യുദ്ധങ്ങളിൽ വലിയ മാറ്റം കൊണ്ടുവന്ന ഡ്രോൺ സാങ്കേതികവിദ്യയും ഇറാൻ ശക്തമായി ഉപയോഗിക്കുന്നതായാണ് റിപ്പോർട്ടുകൾ. ഷാഹെദ് സീരീസ് പോലുള്ള വലിയ തോതിൽ നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന ഡ്രോണുകൾ, ചെലവുകുറഞ്ഞതും വൻതോതിൽ വിന്യസിക്കാവുന്നതുമാണ്. ഇതിന്റെ പ്രധാന ഗുണം ‘ചെലവ് വ്യത്യാസം’ എന്നതാണ്. ഒരു അമേരിക്കൻ ഇന്റർസെപ്റ്റർ മിസൈലിന് കോടികൾ ചിലവാകുമ്പോൾ, അതിനെ മറികടക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ചില ഇറാനിയൻ ഡ്രോണുകൾക്ക് വളരെ കുറഞ്ഞ ചെലവേ ഉണ്ടാകൂ. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ഡ്രോണുകളുടെ വലിയ കൂട്ടം ഉപയോഗിച്ച് കാരിയർ ഗ്രൂപ്പിന്റെ വ്യോമ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളെ ക്ഷീണിപ്പിക്കുകയോ പിരിച്ചുവിടുകയോ ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്നാണ് വിലയിരുത്തൽ.
കടലിനടിയിലെ ആക്രമണ സാധ്യതകളും ഇറാന്റെ തന്ത്രങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഗാദിർ ക്ലാസ് പോലുള്ള ചെറു സബ്മറൈനുകൾ, പേർഷ്യൻ ഗൾഫിലെ ആഴം കുറഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ പ്രത്യേകമായി രൂപകൽപ്പന ചെയ്തവയാണ്. വലിയ ആണവ സബ്മറൈനുകളെ അപേക്ഷിച്ച് ഇവയ്ക്ക് തീരദേശത്ത് ഒളിച്ചിരിക്കാനും പെട്ടെന്ന് ആക്രമിക്കാനും കഴിയും. ശബ്ദം നിറഞ്ഞ തീരദേശ ജലത്തിൽ സോണാർ സംവിധാനങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഇവയെ കണ്ടെത്തുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടാകാമെന്നും, ഭാരമേറിയ ടോർപ്പിഡോകൾ ഉപയോഗിച്ച് വലിയ യുദ്ധക്കപ്പലുകൾക്ക് ഗുരുതര നാശം വരുത്താൻ കഴിയുമെന്നുമാണ് വിലയിരുത്തൽ.
ഇതോടൊപ്പം, ഇറാന്റെ വലിയ നാവിക ഖനി ശേഖരവും പേർഷ്യൻ ഗൾഫിൽ അമേരിക്കൻ കപ്പലുകൾക്ക് വലിയ വെല്ലുവിളിയാകാമെന്നാണ് റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. നാവിക മൈനുകൾ വളരെ താഴ്ന്ന സാങ്കേതികവിദ്യയായിട്ടും അതീവ ഫലപ്രദമായ ആയുധമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ചെറിയ ബോട്ടുകളിലൂടെയോ സബ്മറൈനുകളിലൂടെയോ വേഗത്തിൽ വിന്യസിക്കാവുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് മൈനുകൾ ഇറാന്റെ കൈവശമുണ്ടെന്നാണ് വിലയിരുത്തൽ. ഒരൊറ്റ മൈനിൽ ഇടിച്ചാൽ പോലും കോടിക്കണക്കിന് ഡോളർ വിലമതിക്കുന്ന യുദ്ധക്കപ്പലിന്റെ പ്രവർത്തനം താൽക്കാലികമായി നിലച്ചേക്കാം എന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഹോർമുസ് കടലിടുക്ക് പോലുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ വളരെ അപകടകരമായ മേഖലയായി മാറുന്നു.
അടുത്തകാലത്ത് ഇറാൻ ‘ഫത്താ-2’ എന്ന ഹൈപ്പർസോണിക് മിസൈൽ പുറത്തിറക്കിയതും വലിയ ശ്രദ്ധ നേടിയിരുന്നു. അതിന് ഹൈപ്പർസോണിക് ഗ്ലൈഡ് ശേഷിയുണ്ടെന്നും, പരമ്പരാഗത പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളെ മറികടക്കാൻ കഴിയുമെന്നും ടെഹ്റാൻ അവകാശപ്പെട്ടു. എന്നാൽ പാശ്ചാത്യ പ്രതിരോധ വിദഗ്ധർ ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഫലപ്രാപ്തിയെക്കുറിച്ച് സംശയം ഉന്നയിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, പ്രവർത്തനക്ഷമമായ ഹൈപ്പർസോണിക് ആയുധം ഏതൊരു രാജ്യത്തിനും ഒരു ‘ഗെയിം ചേഞ്ചർ’ ആയിരിക്കും എന്നതിൽ സംശയമില്ല. കാരണം, ഇത്തരം മിസൈലുകൾ താഴ്ന്ന ഉയരത്തിൽ പറക്കുകയും പ്രവചനാതീതമായി കുതിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ, അവയെ തടയുന്നത് പരമ്പരാഗത പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് വലിയ വെല്ലുവിളിയാണ്.
ഇറാന്റെ ഈ തന്ത്രങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒരു ‘സാമ്പത്തിക കണക്കുകൂട്ടലും’ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടെന്നാണ് റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. USS എബ്രഹാം ലിങ്കൺ പോലുള്ള ഒരു സൂപ്പർ കാരിയർ നിർമ്മിക്കാനോ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കാനോ ഏകദേശം 13 ബില്യൺ ഡോളറോളം ചെലവാകുമെന്നാണ് കണക്കുകൾ. അതേസമയം, ഇറാന്റെ മിസൈലുകൾക്കും ഡ്രോണുകൾക്കും ഇതുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ വളരെ കുറഞ്ഞ ചെലവാണ്. അതായത്, ചെറിയ ചെലവിൽ വലിയ നാശനഷ്ടം വരുത്താൻ കഴിയുന്ന തന്ത്രം. അമേരിക്ക ഇത്ര വിലയേറിയ ആസ്തികളെ വലിയ അപകടത്തിലേക്ക് തുറന്നുകാട്ടാൻ മടിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയും ഇറാന്റെ ആത്മവിശ്വാസത്തിന് പിന്നിലെ ഘടകമായി മാറുന്നു.
ഇറാന്റെ ഈ സമീപനത്തിന് ചരിത്രപരമായ ഉദാഹരണങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടപ്പെടാറുണ്ട്. അമേരിക്കൻ സൈന്യത്തിന്റെ തന്നെ ‘മില്ലേനിയം ചലഞ്ച് 2002’ എന്ന പ്രശസ്തമായ യുദ്ധ സിമുലേഷനിൽ, ഒരു സാങ്കൽപ്പിക എതിരാളി അസമ തന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് യുഎസ് കാരിയർ ഗ്രൂപ്പിനെ ‘മുക്കാൻ’ കഴിഞ്ഞുവെന്ന പഠനം പലപ്പോഴും ചർച്ചയാകാറുണ്ട്. കൂട്ട ആക്രമണങ്ങളും പരമ്പര്യേതര ആശയവിനിമയ സംവിധാനങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് സാങ്കേതിക മേൽക്കൈയെ മറികടക്കാൻ കഴിയുമെന്ന സന്ദേശമാണ് ആ സിമുലേഷൻ നൽകിയത്. അതാണ് ടെഹ്റാന്റെ തന്ത്രപരമായ ചിന്തയിൽ ആത്മവിശ്വാസം വർധിപ്പിച്ചതെന്ന് നിരീക്ഷകർ പറയുന്നു.
ചുരുക്കത്തിൽ, ഇറാൻ അമേരിക്കൻ നാവികസേനയെ നേരിട്ട് സമാനമായ ശക്തിയോടെ വെല്ലുവിളിക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. മറിച്ച്, ഭൂപ്രകൃതിയും ചെലവുകുറഞ്ഞ ആയുധ സംവിധാനങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് വലിയ ആസ്തികൾക്ക് നാശം വരുത്താൻ കഴിയുന്ന അസമ യുദ്ധ തന്ത്രം പൂർണ്ണമായി വളർത്തുകയാണ്. പേർഷ്യൻ ഗൾഫ് പോലുള്ള സംഘർഷ സാധ്യതയുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ ഈ സമീപനം അമേരിക്കൻ നാവികസേനയ്ക്ക് വലിയ തന്ത്രപരമായ തലവേദനയായി മാറാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് പ്രതിരോധ വിദഗ്ധർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു.
വീഡിയോ കാണാം…
The post അമേരിക്കൻ ‘കരുത്തിന്’ ഹോർമുസിൽ പൂട്ടോ? കോടികളുടെ പടക്കപ്പലിന് ഭീഷണി വെറും ‘സ്പീഡ് ബോട്ടുകൾ’; അമേരിക്ക വിറയ്ക്കുന്ന ഇറാന്റെ യുദ്ധതന്ത്രം… appeared first on Express Kerala.
